Categories
Stories

Παίξτο μόνος σου: Μαθαίνοντας φλογέρα, the hard way.

Στο γυμνάσιο κάναμε μάθημα μουσικής, με μουσικό όργανο τη φλογέρα. Δεν περνούσα καθόλου καλά. Είχαμε ξεκινήσει στραβά. Έπρεπε να μάθουμε να διαβάζουμε παρτιτούρα, εγώ δεν τα κατάφερνα οπότε γινόμουν όλο και πιο ανασφαλής. Μετά από λίγο καιρό έπιανα τη γωνία μου και ήλπιζα να μη μου ζητήσει η καθηγήτρια να συμμετάσχω στο μάθημα.

Μια μέρα μας ζήτησε όλους να παίξουμε έναν ρυθμό στο ταμπουρίνο. Ένας – ένας προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τον ρυθμό. Εγώ τα πήγα χαλιά – εννοείται – και το έδωσα στον επόμενο. Κάποια στιγμή το πήρε ένας συμμαθητής που ήταν γνώστης μουσικής. Έπαιζε πολύ ωραία και έκλεισα τα μάτια να τον ακούσω. Του ξέφυγε όμως ένα μικρό λάθος και άνοιξα ασυναίσθητα τα μάτια μου.

Η καθηγήτρια πρέπει να το έπιασε και όταν τελείωσε, ο συμμαθητής μου, μου ζήτησε να της πω που είχε κάνει λάθος. Χρειάστηκε να παίξει τον ρυθμό εκείνη ξανά και και να επαναλάβει το λάθος, γιατί εγώ δεν μπορούσα, και εγώ απλά να τη διακόψω στο σημείο που νόμιζα. Τότε αποφάνθηκε: “Κρητικός, δεν μπορείς να παίξεις μουσική αλλά φαίνεται ότι έχεις μουσικό αυτί”.

Όταν τελείωσε το μάθημα με κράτησε πίσω. Μου είπε: “θα σου δώσω μια γνωστή μελωδία, την οποία θα σου παίξω 2 φορές στο πιάνο. Μετά θα σου δώσω τις νότες ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται όλες οι νότες που ολοκληρώνουν τη μελωδία (το διάστημα δηλαδή). Διάλεξε ένα όργανο, κάνε δοκιμές και βγάλε την μελωδία χωρίς να διαβάσεις νότες, μόνο ακούγοντας”.

Δεν πίστευα ότι μπορώ να το κάνω, αλλά ήταν ένα challenge που θα έκανα μόνος στο σπίτι. Δεν έχανα τίποτε να δοκιμάσω. Στο επόμενο μάθημα έπαιξα το 1ο κουπλέ του “Ένας Τούρκος στο Παρίσι” του, αείμνηστου πια Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, και έλαβα το επόμενο challenge που ήταν ολόκληρο το theme του της ταινίας “Τιτανικός” (ναι αυτή που είχαμε δει 100.000 φορές στο σινεμά και όλοι έκλαιγαν όταν πέθανε ο Ντι Κάπριο).

20λιγα χρόνια μετά αποφάσισα να μάθω φυσαρμόνικα μόνος μου. Στα πρώτα μαθήματα το challenge είναι να μάθω μεμονωμένες νότες, όποτε χρειάζομαι ένα τραγούδι για εξάσκηση. Το κομμάτι που προσπαθώ να ολοκληρώσω πρώτο είναι, καλά μαντέψατε, το theme του Τιτανικού 🙂

(via Instagram)

Photo courtesy of Getúlio Moraes.

Categories
Stories

Το challenge της αποφλοίωσης.

Αυτή η ανέκδοτη ιστορία είναι από τον στρατό. Όχι όμως από τη δική μου θητεία. Πολλά χρόνια πριν, ο παππούς μου, συνήθιζε κάποιες φορές μετά το οικογενειακό τραπέζι να δοκιμάζει το εξής challenge. Να καθαρίσει ένα μήλο χωρίς να σπάσει ο φλοιός σε περισσότερα από ένα κομμάτια. Για ένα μεγάλο διάστημα δεν γνώριζα από που προέκυψε αυτή η συνήθεια, νόμιζα απλά ότι ήταν κάτι που κάπου είχε δει. Όμως κάποιο μεσημέρι μας το εξήγησε.

Όταν ήταν στρατιώτης, είχανε την συνήθεια να μαζεύονται στο φαγητό και να βάζουν στοιχήματα για το ποιος θα μπορούσε να καθαρίσει ένα μήλο χωρίς να σπάσει ο φλοιός. Αυτός που το κατάφερνε, κέρδιζε κάτι σε φαγητό, τσιγάρα, κ.ο.κ. Ο παππούς μου το κέρδιζε συχνά και σαν ανάμνηση το έκανε και στο οικογενειακό τραπέζι.

Fast forward στο 2016, το θυμήθηκα όταν υπηρετούσα τη δική μου θητεία. Και το προσπαθούσα. Δεν κέρδισα κάποιο στοίχημα αλλά έμαθα να το κάνω. Μια “πρόχειρη” επιτυχία βλέπετε στις εικόνες.

Το challenge θεωρείται πετυχημένο όταν μπορείς να ξαναδημιουργήσεις το σχήμα του μήλου, το οποίο πια είναι κούφιο στο εσωτερικό!

Το να κόψεις ένα μήλο χωρίς να σπάσει ο φλοιός είναι ένα ευχάριστο και δύσκολο challenge. Δουλεύεις το μυαλό, τα μάτια και το χέρι σου ενώ χρησιμοποιείς ένα μαχαίρι. Ο παππούς μου το έκανε σε καιρό πολέμου, μάλλον για να διασκεδάσει λίγο, οπότε μπορούσε, και να ξεχάσει τη μιζέρια.

Το να πνιγείς (κατά λάθος) ενώ προσπαθείς να βιντεοσκοπήσεις τον εαυτό σου να χάνει τις αισθήσεις του από έλλειψη αέρα στο TikTok, σε καιρό ειρήνης, είναι κάτι άρρωστο. Challenge #NOT accepted!

(via Instagram)

Categories
Stories

Άνω Πόλη: Μια ιστορία μουσικής.

Σήμερα το πρωί έκανα έναν μικρό περίπατο στα πλακόστρωτα της Άνω Πόλης ακούγοντας μουσική. Τυχαία στην λίστα μου έπαιξε το τραγούδι “Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά” σε μια νεότερη εκτέλεση από τον @giorgis_flaneur, που αγαπώ πολύ ( αγαπώ και την εκτέλεση και τον Γιώργη 🙂 που είχα τη χαρά να γνωρίσω προσωπικά ).

Αυτά τα δύο γεγονότα συνδυαστικά, ο περίπατος στα πλακόστρωτα της Άνω Πόλης και η συγκεκριμένη καντάδα, μου έφεραν στο μυαλό την εξής ανάμνηση. Την δεκαετία του ’90, η γενιά της γιαγιάς μου συνήθιζε να κάθεται τα καλοκαιρινά βράδια στις πόρτες και να τραγουδά. Acapela συνήθως. Ένα διάστημα που πειραματιζόμουν με μια melodica, βοηθούσα λίγο και εγώ (όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα). Από τις πόρτες, τα μπαλκόνια, σιγά – σιγά πρόβαλε κόσμος και τραγουδούσε ότι ήξερε. Ή σφύριζε. Ή μουρμούριζε τον ρυθμό. Μετά λίγο παύση για να συζητήσουμε την “ημερήσια διάταξη” 🙂 και μετά πάλι λίγο τραγούδι. Τα στενά της Άνω Πόλης γέμιζαν ζωή, γίνονταν ένα υπαίθριο δρώμενο. Και όλοι γελούσαν.

Αυτό που δεν μπορούσαν να αντιληφθώ τότε, επειδή ήμουν πολύ μικρός, είναι ότι εκείνη τη στιγμή, η γειτονιά δημιουργούσε ένα μουσικό γεγονός. Μια ιδιότυπη, ζωντανή, συμμετοχική συναυλία.

Σήμερα λατρεύω την ζωντανή μουσική. Μαζί με τον χορό είναι δύο από τα πράγματα που μου λείπουν πολύ, τώρα με την πανδημία. Περισσότερο ίσως από την συνάντηση για έναν καφέ. Και η αλήθεια είναι πως είμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι από την βαριά καθημερινότητα. Όμως, όταν όλο αυτό τελειώσει, θα πρέπει να διατηρήσουμε την ανάμνηση αυτής της κακής περιόδου και όχι να προσπαθήσουμε να την ξεχάσουμε σαν ένα κακό όνειρο. Να την διατηρήσουμε για να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτή πιο υγιείς, πιο ποιοτικές κοινωνικές δομές και δραστηριότητες με κέντρο τον άνθρωπο και όχι απαραίτητα τις νέες εμπειρίες, τα αγαθά, τα γουστόζικα πράγματα.

Οι άνθρωποι της Άνω Πόλης δύο γενιές πριν, κατάφερναν να δημιουργούν χαρά από το τίποτε. Προ κορονοϊού, έχω την αίσθηση ότι καταλήξαμε να αναζητούμε τη χαρά με τη μορφή υπηρεσίας επί πληρωμή. Ίσως υπάρχει άλλος δρόμος. Ίσως μετά την πανδημία, πρέπει να ψάξουμε αυτόν τον δρόμο.

(via Instagram)

Photo courtesy of: Dan Lundberg

Categories
Stories

InstaStory #14

Ανέκδοτη Προσωπική Ιστορία (ΑΠΙ) #9: Τι κοινό έχουν τα Χριστούγεννα και οι Carpenters;

Παλιά που δεν είχαμε Internet, τα Χριστούγεννα βλέπαμε τηλεόραση. Υπήρχε ένα μαγικό κανάλι, το EXTRA3 που είχε παιδικά, κατά κύριο λόγο, αλλά τα Χριστούγεννα έβαζε video clips. Είχε μερικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια και άσχετα ανάμεσα.

Μια χρονιά, ίσως στα 1999, ανάμεσα στα τραγούδια ανακάλυψα ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι από ένα πολύ αγαπημένο συγκρότημα (δεν ήταν τότε, έγινε στην πορεία). Το κομμάτι (they long to be) close to you έχει τραγουδηθεί από πολλούς καλλιτέχνες. Υπάρχει όμως μια ερμηνεία, η ερμηνεία των Carpenters, που είναι η αγαπημένη μου:

Η Karen, μια εξαιρετική φωνή και μια γυναικεία φιγούρα χαμηλών τόνων αλλά αρχοντική, στα παιδικά μου μάτια, έδωσε πολύ όμορφα κομμάτια στην ιστορία της μουσικής μέχρι να μας την στερήσει η ύπουλη ασθένεια της νευρικής ανορεξίας.

Μερικά χρόνια μετά την ανακάλυψη, κάποια άλλα Χριστούγεννα σκεπτόμουν την σύμπτωση των Carpenters με το επάγγελμα του Ιησού και του πατέρα του, κατά τα νεανικά του χρόνια.

Καλές γιορτές με υγεία!

via Instagram.

Categories
Stories

InstaStory #13

Ανέκδοτη Προσωπική Ιστορία (ΑΠΙ) #8 💃🕺.

Όσοι με ξέρουν από παλιά απορούν πως είναι δυνατόν να χορεύω οτιδήποτε. Και είναι εύλογη απορία διότι για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου υπήρξα “ρυθμικά ανάπηρος”. Ή πολύ δειλός να χορέψω μπροστά σε άλλο κόσμο. Ή όλα μαζί.

Το 2011 όμως, μέσα από μια σειρά πολλών, παράλληλων συμπτώσεων (;) βρέθηκα σε ένα dancefloor σε ένα δοκιμαστικό μάθημα charleston. Μου άρεσε πολύ η μουσική swing από πάντα, τον χορό δεν τον κατάλαβα όταν τον προσπάθησα. Οι άλλοι ωραίοι φαίνονταν που χόρευαν. Εν τέλει ακολούθησα τα μαθήματα διστακτικά…

Το 2014 (φώτο) βρέθηκα στην Ξάνθη μετά από την ευγενική πρόσκληση της των τοπικών δασκάλων όπου έπαιξα swing μουσική (χωρίς να είναι dj) χόρεψα με πολύ κόσμο (χωρίς να ξέρω καλά) και περάσαμε τέλεια.

Αναλογιζόμενος πριν λίγες ημέρες γιατί μπόρεσα να χορέψω τον συγκεκριμένο χορό (και πλέον είναι ευκολότερο να προσπαθήσω και άλλους) κρίνω ότι η απάντηση είναι στην κοινότητα των χορευτών και δασκάλων και όχι στον χορό κάθε αυτό (προσωπικά μιλώντας). Η κοινότητα του Lindyhop στην Ελλάδα, όταν ξεκίνησα το 2011, είχε παρόμοια χαρακτηριστικά ανοικτότητας, ανοχής και σεβασμού στην ιδιαιτερότητα του καθενός. Όπως συμβαίνει στον ανοικτό κώδικα που αγαπώ.

via Instagram.

Categories
Stories

InstaStory #12

“be curious, not judgemental” είπε ο Walt Whitman. Η λέξη open με συντροφεύει από το 2005 στην σχέση μου με τον προγραμματισμό, από το 2015 στην σχέση μου με τα δεδομένα και από το 2011, στην σχέση μου με δράσεις.

Ανοικτός όχι με την έννοια δεκτικός σε όλα, αλλά με την έννοια του να μην φοβάμαι να αλλάξω αν πειστώ. Με επιχειρήματα και με δεδομένα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο θεωρώ εξαιρετικά επικίνδυνη την φράση “η αλήθεια μου”. Πολύ συχνά η αλήθεια μας είναι απλά ένα κατασκεύασμα που μας βολεύει. Είναι πολύ πιο δύσκολο να είσαι ανοικτός σε δεδομένα και επιχειρήματα που,σε ζορίζουν και σε ξεβολεύουν μεν, αλλά επειδή είναι αδιφισβήτητα, αξίζει να επιχειρήσεις να αλλάξεις.

Τέλος, ανοικτότητα σημαίνει διαφάνεια. Η ευκαιρία να ακολουθήσω τα δεδομένα στην πρωτογενή τους μορφή και να τσεκαρω ότι το αποτέλεσμα είναι αυτό που πρέπει να είναι. Ανακαλύπτω εκ νέου γνώση. Παλιά καινούρια ή και τα δύο μαζί.

via Instagram.

Categories
Stories

InstaStory #11

Θυμός σε καιρούς εγκλεισμού.

Ο θυμός είναι το πιο ειδεχθές συναίσθημα και το συναίσθημα εκείνο που σε βγάζει εκτός ελέγχου, εκτός εαυτού. Γίνεσαι έκφρων. Γιατί ενώ όλα τα άλλα συναισθήματα έχουμε μια έννοια ηρεμίας και ειρήνης μέσα τους αυτό (ο θυμός) έχει βία, εκδικητικότητα. Ο θυμός είναι μια παρωδική κατάσταση τρέλας.

Με αυτά τα βασικά σημεία ο Σενέκας στο έργο του “Περί Οργής” περιγράφει το συναίσθημα του θυμού μιλώντας “σε έναν φίλο”.

* Απόσπασμα *

You have importuned me, Novatus, to write on the subject of how anger may be allayed, and it seems to me that you had good reason to fear in an especial degree this, the most hideous and frenzied of all the emotions. For the other emotions have in them some element of peace and calm, while this one is wholly violent and has its being in an onrush of resentment, raging with a most inhuman lust for weapons, blood, and punishment giving no thought to itself if only it can hurt another, hurling itself upon the very point of the dagger, and eager for revenge though it may drag down the avenger along with it.

Certain wise men, therefore, have claimed that anger is temporary madness. […]

Seneca, Moral Essays, To Novatus On Anger

Μπορείτε να βρείτε ολόκληρο το κείμενο εδώ: bit.ly/3fxhslu

via Instagram.

Categories
Stories

InstaStory #10

«Σιωπηλοί περίμεναν τις ειδήσεις.
Η θλίψη είναι πιο δυνατή απ’τις φωνές.
Δίχως φωνή επίκλησης,
δίχως βοήθειας επίκληση,
η απόφαση της υπομονής κυριεύει,
κύρια η θλίψη καίρια βαστά,
γίνεται θέληση και βαστά την υπομονή,
γίνεται η θλίψη υπομονή σταθερή κι ακέρια.

~ Ζωή Καρέλλη, “Σιωπηλοί περίμεναν”.
via Instagram.

Categories
Stories

InstaStory #9

Ανέκδοτη Προσωπική Ιστορία (ΑΠΙ) #4 🎃

Halloween, 2013. Θεσσαλονίκη. Δεν είμαι φαν των καρναβαλιών οπότε δεν είμαι και φαν του Halloween. Την συγκεκριμένη όμως χρόνια, συνέβησαν συνδυαστικά 3 πράγματα:

✔️ Πολύ καλή παρέα.
✔️ Δυνατότητα να “ντυθώ” Jack Skellington, που είναι ο 2ος αγαπημένος μου χαρακτήρας από Tim Burton.
✔️ Ένα Lindy Hop party στο Rover (Lindy Hop = Ένας από τους βασικούς χορούς σε swing μουσική).

Τα Halloween parties ήταν παράδοση στο @lindyhopgreece, όπου έκανα μαθήματα χορού. Αν και αμερικανιά, σαν έθιμο, σε συνδυασμό με τα κοστούμια, το βίντεο που έπαιζε στον τοίχο από παλιές ταινίες τρόμου, η μουσική και ο χορός έδιναν ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα.

Σκεπτόμενος τον κίνδυνο που διατρέχουν και οι σχολές χορού και τα κέντρα διασκέδασης με τα απανωτά lockdowns είναι σημαντικό να βρούμε τρόπο να στηρίξουμε τη λειτουργία τους. Δεν ξέρω πως; Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει καλή λύση. Απλά λέω τη σκέψη φωναχτά.

(Σε ανάμνηση της Ρ., που έφυγε νωρίς από κοντά μας).

via Instagram.

Categories
Stories

InstaStory #8

Ανέκδοτη Προσωπική Ιστορία (ΑΠΙ) #3 💼

Το 2011 βρέθηκα στο Φρίμπουργκ της Ελβετίας. Το project που δουλεύαμε τότε ήταν προχωρημένο από άποψη χρόνου και υλοποίησης και αφορούσε μια ανοικτή πλατφόρμα εκπαίδευσης.

Η συνάντηση του έργου θα κρατούσε 3-4 ημέρες και την πρώτη ημέρα κάναμε την εισαγωγική συνάντηση. Σε αυτή οι εταίροι του έργου διαφωνούσαν για το τι αλλαγές θα έπρεπε να γίνουν ώστε η πλατφόρμα να είναι αποτελεσματική. Άλλοι πρότειναν πράγματα αισθητικά και άλλοι λειτουργικά.

Στα μισά του meeting ρωτήθηκε η άποψη της ομάδας που συμμετείχα.

“Δεν θα σας αρέσει η απάντηση μου” ακούστηκε η φωνή του επικεφαλής μας. “Από αυτά που ακούστηκαν, κρίνω ότι θα πρέπει να σχεδιάσουμε όλο το έργο από την αρχή, τουλάχιστον σε επίπεδο διεπαφής χρήστη. Στην συνέχεια θα διαμορφώσουμε αντίστοιχα τη λειτουργικότητα”.

“Μα έχουμε μόνον 3 ημέρες”. Ακούστηκε κάποια διαφωνία.

Και ο επικεφαλής απάντησε: “Έχουμε 3 ακόμη ημέρες για όλα τα ζητήματα της ατζέντας. Ο επανασχεδιασμός πρέπει να ολοκληρωθεί σήμερα. Αν ξεκινήσουμε τώρα συστηματικά και μείνουμε λίγο παραπάνω, προλαβαίνουμε”.

Και προλάβαμε!

via Instagram.